rietteketet.nl

 

 

Maandag 1 april: poging 3... (al een paar keer de regels weggehaald). Ma voelt zich ziek... en is ook ziek, doodziek. Intens moe en heel beroerd. Afgelopen vrijdag zijn we dus naar t ziekenhuis geweest voor wat uitleg over de chemo. (en hebben we nog samen een saucijsje gegeten) Maar vanaf zaterdag ist een stuk slechter, ze hield niks binnen en gistermorgen (zondagmorgen) hebben we al de huisartsenpost gebeld of er voor die misselijkheid wat te krijgen was... (met het oog op het traject wat nog zou volgen) En dat hebben Judith en Roy ook opgehaald... Helaas was het vandaag (tweede Paasdag) eigenlijk nog slechter... zo moe dat ze al op bed bleef liggen... We hadden nog de hoop dat het de stress (puur van de ellende) was die haar op de maag was geslagen... Maar vanochtend toch maar gevraagd om een huisarts van de spoedeisende hulp en vervolgens is ze met een ambulance naar Almelo gegaan. Algehele malaise, zo kun je het het beste omschrijven. Nou blijkt uit bloedonderzoeken en foto's dat ze toch wel heel snel achteruit gaat. Chemo kuren en de dotterbehandeling zitten er al niet meer in... t gaat ineens allemaal veel te snel. En ongelofelijk maar waar, is het nog maar twee weken geleden dat ze is opgenomen met die longembolie.. Vorige week dinsdag dan bericht dat het helemaal verkeerd is en nu warraggies al zo ziek dat we al in een laatste fase zijn beland bijna. Hopen dat ze gauw naar huis mag... 

Woensdag 3 april: Nou, qua emoties gaat het wel heel erg op en af... 
Gisteren hebben we de hele familie al over laten komen ivm de slechte situatie want ze was echt doodziek, heel benauwd en  amper aanspreekbaar. Volgens de artsen waren er nog twee dingen te doen voordat het echt een aflopende zaak zou zijn. Nog een keer bloedprikken en een hart echo. En warempel, uit de hartecho bleek dat er ontzettend veel vocht rondom het hart zat... En dat gaf de problemen dat de organen ermee ophielden.  Dus vond de cardioloog het toch van belang om een hart punctie te doen... Daarvan dachten wij in eerste instantie nog: Is dat nou nodig bij zo'n ziek mensje... Maar hij vond het echt belangrijk en had ook het idee dat ze daar echt van op zou knappen... Dus hebben ze 0.7 liter vocht uit het hartzakje gehaald en inmiddels is het al 1,5 liter. En das best een bult... Maar inderdaad knapte ze daar ook van op. Organen werken weer (iets?) Van helemaal niet goed aanspreekbaar tot in staat om enkele zinnen te praten en vooral meer kleur. Al met al waren we al aan het waken en nu ineens moesten we weer helemaal omschakelen naar een voorzichtig herstel.... Heel vreemd... en moesten we echt een keer met ons hoofd schudden om het te bevatten. (we weten nog maar een week dat ze kanker heeft he?!). Dus was nu het plan om haar morgen naar huis te laten gaan als ze goed genoeg opgeknapt was... Maar ook dat plan is weer gewijzigd.. Nu gaan ze het hartzakje "plakken" om te voorkomen dat het vocht zo weer terug komt door een soort chemo injectie om de dag, dus morgen een shot, zaterdag en maandag ook weer een. Dus tot dan ligt ze nog in het ziekenhuis... weer gewoon op de longafdeling wel op een kamer alleen (kamer 60, volgens mij west, 3e verdieping, op Noord na heeft ze op alle gangen gelegen daar (vannacht lag ze op de hartbewaking en is Judith blijven slapen) We hoeven ook niet meer te waken vooralsnog en dan kijken we maar van dag tot dag... De kinderen lijken nu toch wel te snappen dat oma echt ziek is en ook niet meer beter wordt. (Yael opperde eerst nog: "dan zetten we haar toch in de zomer in de zon! Dan wordt ze echt wel beter hoor!"  Maar toen ook hij een beetje snapte dat het die kant niet op gaat, en vroeg of laat een sterretje zal worden, naast Opa Seine zei ie: "wat zielig... dan moeten we haar huis maar afbreken ... maar kunnen we eerst nog wel haar snoepjes opeten". Kinderlogica. Heerlijk, t zet je weer even in de realiteit en tis heerlijke afleiding, kan daar ook heel bewust om lachen en van genieten. (als ze tenminste meewerken maar daar mogen we niet over klagen) Emilietje is iets van slag door wat vreemde slaaptijden maar verder gaat het tot nu toe chaotisch hier maar te handlen. (er liggen 4 telefoons naast elkaar, de vaste lijnen van ma, ons, en onze mobieltjes en om de haverklap gaat er een) Aan alle kanten wordt hulp aangeboden en das heel fijn. Gisteren een wasje opgehangen maar was de hele was inclusief mand later bij het thuiskomen s'avonds kwijt.. Had tante Gerda even eruit gehaald EN opgevouwen! (Dat trucje gaak morgen weer proberen;)  Ook alle sterkte wensen etc! Heel fijn bedankt! Al met al ben ik aardig nauwkeurig alles aan het beschrijven... Misschien is dat vreemd... en was het ook niet van plan,  maar denk dat er straks misschien wel prettig is... zo kan ik (of anderen) het later nog eens rustig teruglezen. Deze laatste dagen zijn wel heel vreemd verlopen....

 

Vrijdag 5 april: Steeds ietsie pietsie vooruit.. Zo gaat het nu. En das al heel wat. Die injecties met chemo (dus nu zijn ook al die bijbehorende maatregelen van kracht, mini chemo bestaat blijkbaar niet)  zijn nu dagelijks (gister, vandaag en morgen) ipv om de dag. En dan zou ze, mits er geen kinken meer in de kabel komen, maandag of dinsdag naar huis. Dan zal ze met behulp van oa thuiszorg nog wel wat zorg nodig zijn maar we zetten de schouders er maar onder. Over hoe en wat later.. geen idee.. van dag tot dag maar!

Zaterdag 6 april: Dat het een redelijke klus zou zijn, hadden wij ook wel bedacht.. Maar zoveel werk....Dat dan weer niet.... We hebben via Nienke een hele mooie trampoline gekregen (echt, zowat gekregen) en aangezien de kids zo'n ding nu eenmaal geweldig vinden, mossik toch maar overstag... (want mooi is aans... en zo'n ding mut in de tuune) Dus vandaag de koe bij de horens gevat en begonnen met het spitten van een gat (Richard dan he... ik heb geknuffeld met de kids als ze niet buiten waren, boterhammen gesmeerd, huishouden, rommel opgeruimd, en nog meer rommel opgeruimd en tussendoor de straat geveegd, enniewee: je kent het wel, overal waar ik werk tegenkwam begon ik eraan tot ik ergens anders weer moest zijn, alles half)... en na 4 uur spitten hadden we een behoorlijk gat en dachten toch op de helft te zitten... Dus de trampoline er eens bij gepakt om te passen... NOU! hmmm BIJNA!! Oei... lacherig maar ontgoocheld keken we toe hoe er nog minimaal 80 cm bij uit gespit moet worden... En dat over die hele vlakte... Dat bent ja nog honderden kruiwagens met zand! (en waar laten we die?!)... Goetegoet.. Meetje zag het probleem niet en trok dreks de schoenen uit, die wou er zo ook wel op... Maar goed, leemsgevaarlijk zo natuurlijk dus maar eens op zoek naar vrijwilligers of een klein kraantje ofzo... Want tijd is hier (straks) nu ook een kostbaar begrip. Jennie knapt met de dag iets op en das toch wonderlijk... Dinsdag komt ze thuis lijkt het nu! Met behulp van ons, kids, thuiszorg, vriendinnen en tantes moet het lukken. En dan maar eens weer verder zien (dotterbehandeling, chemo etc). Tzal wel druk worden denk ik... wil ook niemand te kort doen, mijn gezin, ma, werk Flowserve, fotowerk dus tis mss verstandig dingen effe goed te regelen... Een Riette die het straks ook niet meer trekt hef niemand wat aan. Maar t zal wel los loop'n... (spreek uit als lus.. maar kan de o met puntjes niet vinden...). Oja, iemand nog toevallig zo'n trampoline rand liggen? (we zitten graag voor een dubbeltje op de eerste rij...) t mut natuurlijk wel veilig zijn.. met Emilietje er straks ook op.... Nou: zie hieronder. BIJNA he?

Woensdag 10 april: Ik dacht; ik neem een zwierige aanloop en hop, schop ik dat ding zo eem naar t einde van de tuin... Trap ik me toch in de grond... en ZEER! En nou zuj denken: Ja, een tennisbal is ook wat klein... offe... ja, tis ook al weer een jaar of 15 geleden daj gevoetbald hebt.. misschien die voetballen maar laten liggen.. Maar t was verdikkeme een SKIPPY BAL! t ding is HUGE!!! Snap het nog niet.. en heb nog steeds een zeer been... tsss.
Nah, zeer been hef Jennie ook. Alleen moet daar wat aan gebeuren en rap ook, ze heeft er echt last van. Dus nou staat morgen een dotterbehandeling op het programma en ligt ze dus ook nog in het ziekenhuis. Misschien morgen ook al naar huis maar kan ook vrijdag zijn. t Bed etc is in elk geval al geregeld. En ergens ben je blij dat dit dan weer achter de rug zal zijn maar dan... wat staat haar en ons dan te wachten... word er stil van.. geen idee... Dag tot dag!
Laten we dan maar weer optimistisch eindigen. Emilietje loopt steeds beter. Nu al een beetje om de tafel.. met een beetje meer training moet ze kunnen lopen op haar verjaardag (14 mei)... Bootcamp! Tandje twee is er inmiddels ook! Dus nog steeds soggens VROEG wakker, dan wil ze wel een fles, s avonds is ze er minder gek op...

Update : 10 april: Noe giet dat dotteren weer niet door... maar wordt het een duplex onderzoek. Deze heeft ze ook in februari gehad en nou willen ze kijken of de minimale vernauwing die er toen zat ineens tot zulke grote problemen nu kan leiden. Daarna naar huis... maar dat moet ik ook nog zien... ze is vermoeid en wat benauwd... hopen dat het vocht niet terugkomt..

11 april: Ze is weer thuis! Maar eerlijk gezegd ben ik er niet gerust op... Ze is me (weer) te misselijk en houdt niet veel binnen... Vannacht slaap ik bij haar op de bank... Ook al heeft ze een bel (zo'n Flodder ding dong ding) om ons te bellen. Verder is haar been ingezwachteld, want het blijkt een trombose been te zijn..

12 april: Gelukkig, gelukkig is ze vandaag alweer beter te pas. Vannacht blijft Robert nog slapen... maar tis zo al een stuk relaxter de nacht ingaan. We moeten dat maar per dag bekijken. Verder moeten we deze avonden met zun allen koesteren. Er worden weer grapjes gemaakt: "dus hier moet ze er elk half uur een van hem?" Robert weer. (Voor de goede orde, t was 1 pil per nacht).

5 april: Zon, vogeltjes tijdens de schemeruren en een tuin waarin alles begint te groeien. Tijd om erin te freubelen is er niet maar ach, dan laten we alles toch eens zo op komen/groeien en grijpen we een jaartje niet in, kiek'n wat wut... (al hef Richard nog wat kunnen snoeien zaterdag tesaam met alleskunner tuinman Jeroen de G.) De lente is toch echt de mooiste tijd van het jaar. Althans, nu waardeer je zo'n zonnetje nog zo, straks komt er (hopelijk) nog een tijd dat je het als vanzelfsprekend ziet dat het lekker weer is. Het heeft 173 dagen (!!!!) geduurd maar gister kwam het kwik weer op 20 graden. (das toch ook nie normaal ofnie... 173 dagen!) Bij mooi weer hoort een balletje trappen (ja ik nie meer hoor) en aj dan later een rondje loopt door de tuin kank zo een bosje tulpen op de vaas zetten.. allemaal knaktulpen.. Meeveren (zie boek KLUUN: help ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt) en niet klagen moet ik dan ... (ik veer wat af hoor, tis nog een wonder dak meestal rechtop sta) Enniewee: BBQ vlees kon hier in Nam wel in de diepvries blijven. Zoveel zon was er nou ook weer niet .. maar komt vanzelf! Positief bliem he! Nou, hoest met Jennigie, wel goed eigenlijk. 95% minder als een maand terug maar zolang ze maar niet misselijk enzo is en haar boterhammetje etc opeet zijn wij al blij met deze dag. Zij gtp, wij gtp (goed te passe). Is zij ongemakkelijk, zijn wij ongerust. Zo gaat het een beetje. En das een hele omschakeling, want nu zijn we met zo'n dag al blij terwijl er een maand geleden nog niks aan de hand was. Verdriet en zorgen zijn er dus ook hoor. Alles valt in duigen lijkt het. 't kon zo mooi allemaal. Dag tot dag he! Maar goed, vannacht weer goed geslapen en we blijven toch maar snachts om de beurt bij haar op de bank slapen. Ze ziet tegen de lange nacht op (mooi dat we in het voorjaar zitten en de nachten korter worden) en dan ist wel fijn als er iemand bij je is. Mocht dat straks niet meer nodig zijn kunnen we nog kijken met de "Flodder" bel of babyfoon. De kids zijn gelukkig merakels te passe en dat blijft een mooie afleiding (en maakt het alles samen soms bassens druk, dat wel haha).

17 april: En weer zwaaien we oma uit in de ambulance op weg naar het ZGT Almelo. Afgelopen maandag overdag ging het nog best goed, zagen we ook wat vooruitgang in de laatste dagen... Maar maandagavond werd het al minder... s avonds was ze heel benauwd geweest. En ook de nacht was benauwd en kortademing. Dat bleef dinsdag zo en toen hebben we de maar weer eens gebeld. Die vond de koorts en de benauwdheid ook zorgelijk, dus een kuurtje voor een eventuele infectie en na onderzoek bleek dat 1 long niet meer werkte. Aha. Twas weer dinsdag dus weer slecht nieuws. Dat verklaart de benauwdheid natuurlijk wel... Vandaag was de huisarts er weer (maar dan de man van ... duo setje) en blijkbaar hebben ze gisteravond tijdens het eten ofzo eens gebrainstormd waar de benauwdheid van Mw. Zandman toch weg kon komen... Het blijkt dus nu vocht achter de longen te zijn. JA! die complicatie hadden we ook nog niet gehad! pffffff... dus de keus (is er een keus?) naar almelo voor verlichting of thuisblijven en dan is er geen optie meer... Dus weer naar Almelo.. drain (hopelijk, ze is net weg, eerst natuurlijk foto's etc maken) naar de longen om het vocht weg te halen en kijken of ze weer opknapt... Gisteren hadden we van de huisarts al iets van een termijn gehoord en eigenlijk vond ik dat wel prettig... ik dacht (en anderen ook) "okay, die tijd gaan we ervoor om het zo goed mogelijk haar naar der zin te maken " maar dat is dus ook alweer achterhaald. Judith is meegegaan in de ambulance, Nienke is thuis, ik ben ook niet werken, zo slecht was ze dus al gisteren dus ik zal eens in de auto stappen naar de eerste hulp. Wordt vervolgd.....

Update 17 april: Na weer enkele uren wachten onder bezielende leiding van eerste hulp verpleegkundige H.J. is dus inderdaad vocht bij de longen geconstateerd... Dus morgenvroeg 09.00 krijgt ze een drain in de longen (mut nog best pijnlijk ween ook) om ook dat weer af te voeren... kijken hoeveel daar uit komt en of het te "plakken" is. Dat zou dan op ongeveer dezelfde wijze gaan als met het plakken van het hartzakje. Al met al dus ergens iets goed nieuws, want ze kunnen er weer wat aan doen. Slechter is dat er gewoon weer een complicatie is, een onvoorziene, in zo'n korte tijd. Ma baalde ook als een stekker dat ze weer in het ziekenhuis ligt... Hopen dat ze gauw weer naar huis kan. Het betekende ook dat ik effe "lucht" had, (mag je dat zo zeggen? maar ik hoefde ineens effe niet meer verplicht thuis te blijven en had effe vrij) dus dreks naat eten met de kinderschare in de auto, hop hop naar Bloemappie! 40 euro lichter maar wel met wat bloempies op huus an! Ik wilde er hanging baskets van maken maar daarvoor was het nog wat te vroeg, weinig keuze. Het kan ja ook nog vriezen he... Nah afwachten dus maar weer.Morgen horen we meer!

18 april: Nou, kep haar net aan de telefoon gehad, er is inmiddels al twee liter uit... Dus tis in die zin gelukt, al is het al wel heel veel vocht. Sterker nog, ze hebben het "kraantje" even dichtgedraaid want anders word je daar blijkbaar weer naar van. Het was haar meegevallen want ze zag er nogal tegenop. Hoe verder? Geen idee... Straks in de pauze rij ik even vanaf het werk naar haar toe, kijken of ik daar wat meer info kan krijgen. Lisette P. past vanmorgen op, Yael gaat met Pim mee naar school en eet weer bij Jose... En Richard haalt hem weer uit school, die heeft de papamiddag vanmiddag. Tis een heel gedoe zo haha. Gisteren heeft Nienke opgepast en dat kwam heel goed uit en gaat ook geweldig. Je hoeft er niet achteraan en zorgt voor alles (al zijn we op zoek naar een nieuwe oppas vanaf de zomervakantie... zij heeft een eigen mooie opvanglocatie: de speelboerderij en kan daar natuurlijk meer kindertjes tegelijk opvangen... SUPERJAMMER... maar heel begrijpelijk.. snif). Enniewee: ik dwaal af... Eens kijken hoe het vandaag verder gaat.. Over de plakprocedure heb ik nog niks gehoord en wilde ma daar ook niet over uithoren, die klonk heel vermoeid...

19 april: De drain is er alweer uit en de boel is geplakt... Maar dat viel nog niet mee wat pijn betreft: om met haar woorden te spreken: t kan nog geen poch'n lien... ut deed bassens zeer en met wat extra morfine vanmorgen en vanmiddag ging het nog wel zoveel. Maar vanavond had ze volgens Robert nog behoorlijke pijn en was ze doodmoe.. Weet eigenlijk niet of ze vanavond nog zuurstof kreeg, vanmiddag nog wel. En toch mag ze morgen (als ze dan redelijk te pas is) naar huis! Met een ambulance... nah, dat geeft wel aan dat ze verre van gtp is... Hopen dat ze nog mag en kan aansterken en dat ze daarvoor al niet teveel is verzwakt.... Dag tot dag! Zou me niks verbazen als ik morgen weer blog dat ze toch nog een nachtje in het ZGT logeert... We zullen zien!

20 april: We kijken er niet van op; ze blijft nog in elk geval tot maandag in het ziekenhuis. Ze is algeheel slecht te pas en heeft last van de longen bij elke beweging. Verder hek haar vandaag nog niet gezien, maar volgens de verpleegkundige kon ze niet goed aangeven WAT haar dan knooide... (ook haar been heeft ze genoemd..) Ze zag het naar huis gaan ook nog niet helemaal zitten terwijl ze gisteren echt graag wilde... Dus toen hebben ze de knoop doorgehakt en blijft ze het weekend nog. Gosh, en nu zou ik zo mooi de tuin inkunnen... maar ben te moe glook... Yael hangt lekker tegen me aan met zijn hand op mijn hand, de dames slapen, boodschappen zijn binnen, (was vanochtend al bie tieds op gaank met de kids, Richard moet vandaag een keer werken, om 8 (!) uur hebben we met zun allen (minus Richard) Wessel uitgelaten) was is er maar loopt niet weg, t huis is aan kant..., jennie's kant ook, met hulp van een van haar beste vriendinnen. Iedereen is begaan met haar lot. "En? Trek je het nog een beetje allemaal?" wordt er gevraagd... Je bent in zo'n situatie heel veel bezig met de praktische dingen, oppas, huishouden, ziekenhuisbezoek, dingen regelen en het besef dat ma zo ziek is, is er dan niet eens altijd... soms vliegt het je wel aan hoor.... Vanmorgen nog zei Yael heel verbaasd toen ik zei dat oma nu toch echt heel ziek was en misschien binnenkort komt te overlijden, (had net 't ziekenhuis gebeld in de auto vlak voor boodschappen doen (ja, moek hem daar nou iets op voorbereiden of nie? Ze is een onderdeel van ons gezin, Aimee is nog van mening dat de zomer het wel op gaat lossen.) Enniewee: zegge ineens: "naaah! dan heb jij helemaal geen papa en mama meer!" Nee, inderdaad... En dan komt het ineens wel effe aan... Maar goed, dan zet je de auto in de eerste versnelling en je gaat weer. Moet er dus voor waken dak niet teveel praktisch denk maar ook eens op gevoel dingen doe. Dus!!! Dat doek nu: ik ga zitten en die tuin komt later wel... Die was ook... Maar misschien nog wel eem met fotoboek ad slag... Bruidspaar zit erop te wachten natuurlijk!

22 april: Bijna kwart voor tien in de avond en ik zit in mijn gemakkelijke goedje op de bank bij Jennie. (kep al bak chips achter de koez'n... de verminder gewicht dagen liggen ver achter me) Die eindelijk slaapt... ze heeft de middag verder een beetje gedut geloof ik. Ze is dus vandaag wel thuisgekomen en helaas lijkt dat niet om aan te sterken. Ze gaat zienderogen achteruit en is nu ook warrig. (hoe werkt onze geest?? Hoe kan het dat zulke onsamenhangende dingen naar boven komen?) De heldere momenten zijn uitzonderingen. Medicijnen heeft ze amper en als je het me eerlijk vraagt, wat heeft dat nog voor 'n zin... Ik geloof dat we in een tijd zijn aangekomen (nu al) dat het enige wat we voor haar nog kunnen doen is het leven nog zo aangenaam mogelijk maken. Hoe is het mogelijk dat zo'n aftakelingsproces zo snel kan gaan. (NOG sneller als bij pa lijkt het, de twee ziektebeelden vertonen griezelige overeenkomsten, hij was 7 weken ziek, hier weten we het nu morgen 5 weken en dan tel ik vanaf de longembolie). We hebben wel enkele gesprekken kunnen voeren maar eigenlijk hadden we toch wel op meer (kwalitatieve) tijd samen verwacht (en gehoopt). T lijkt er niet op... Kijken wat de nacht ons brengt. Was ik laatst nog een ietsie... ja wat voorn woord moej daar voor gebruiken: apprehensive.. weet het wel in het engels... ook raar, maar lang leve google vertaal: angstig, beducht, gelukkig voel ik dat vanavond niet. Al was ze vanavond wel effe van de kaart na een hoestbui. Hopen dat ze dat niet weer krijgt... Ik wilde al de knop publiceren drukken maar dacht ineens: wat gebeurt er verder nog in ons gezinnetje... Nou Emilie kan in het gras al een ietsie stappen achter zo'n loop karretje. Gras remt en dus schiet dat ding niet zo hard vooruit... en je moet erbij blijven. Maar begin is er! Yael was gisteravond weer ziekig.. koorts en "mam, volgens mij ben ik echt ziek hoor".. dus thuis gebleven vandaag (alweer), Meetje is mooi, lief en gtp maar kan ook gruwelijk nare trekjes bij me naar boven halen door te zeuren (soms nog grappig ook, want ze mag dat ding overdag niet) om een speen. Dan is mevrouw lui en dan ziet ze die speen van Emilie liggen, hop haar Rabobank rupsje erbij en dan maakt het niet uit of er een tafel, stoel en houten vloer vlakbij is, mevrouw gaat er lekker bij liggen. (wonderlijk hoe handig zo'n rups daarbij in gebruik is..) Aj dan dat ding afpakt ist gedaan met gezelligheid... pfffff.. Lontje is hier een ietsie korter als aans, maar mevrouw vertrekt geen spier... fut mah... Misschien komt het door de rare dagen hier, want ze is er niet altijd zo aan gehecht... En ach, als dat alles is... (nee ist niet, zo'n toestand hebben we soms ook als ze in haar ogen de verkeerde jas aanheeft, het verkeerde ijsje eet en de verkeerde vla voorgeschoteld krijgt.. Madammeke haha) En andere keren haalt ze de schouders op en dan ist goed. Emilie zal verder wel meer tandjes ofzo doorkrijgen, want waar dat normaal een superslaper is, ist nu saams bal. (en dat kuj er nou net bij gebruiken... maar ook hier geldt: meeveren, tot je voor en achter de grond raakt en geduldig bliem... (geldt voor het hele ouderschap glook) gelukkig heft wichie twee ouders, kuj dat in elk geval verdelen.

24 april: Gisteren was een "fijne" dag... Ma was helder en we hebben enkele cruciale gesprekken kunnen voeren met zun vieren, dit zijn dan de dagen die je nog graag wilt hebben en je later koestert. Verder geen verandering eigenlijk, ze is doodmoe, soms benauwd maar we zijn blij met de zuurstof tank en de fijne dames van thuiszorg. En we zijn er zo veel mogelijk bij. Tijd om de zorgverlof dagen in te schakelen...
Richard weet nou ook wat het is om snaggens in de weer te zijn met de kids. Hij heeft vannacht elk uur gezien (en daar kan hij niet zo goed tegen...) Ik heb glook nog meer slaap gehad bij ma op de bank dan hij in zun bed... Kids zijn op zich gtp en oft komt van de visite of de andere gang van zaken thuis, ze zijn wat meer aandacht nodig zeg maar... (lees: ietwat vervelend... pfff haha)
Verder ook spannende dagen in de aankomende kraamkamer van kip 1 (ze hebben geen naam). Ze broedt nu bijna 21 dagen op een stuk of wat eier... (kep er zelfs nog gauw een paar van de buuf onder gelegd, hopen dat dat nog op tijd was). De kraamkamer heeft enkele verse plantjes voor het raam, er hangt een (nieuwe!) looplamp in (" ja, aans zien we er toch niks van..." aldus Richard). Ja, we zijn we klaar voor! Kuukens!

26 april: Gosh en dat verwacht je dan niet na een paar slechte dagen, we hebben nu enkele goede dagen. Ma heeft zelfs een half uurtje buiten gezeten in een rolstoel (gisteren met dat mooie weer en met een negerzoen!) Dus al met al gaat het redelijk. Ze is in elk geval helder, das al fijn. Op zich realiseert ze zich wel dat verdere behandeling er niet meer in zit, maar ergens wil ze daar nog niet aan... "bent er nog nie met eens..." Dus das een moeilijk proces en op zo'n slechte dag weet je het ook gewoon niet of er uberhaupt nog veel dagen bijkomen. Dus we pakken wat we pakken kunnen en proberen er het beste van te maken. Vannacht heeft Robert op de bank geslapen en verduld, dat heffe nou twee keer gedaan en beide keren slaapt ze als een oss'n.. Ben ik er bij hek lang niet zoveel slaap. Maar dat geeft niet, het heeft al enkele bijzondere gesprekken opgeleverd in de donkere uren.
Ander nieuws: jawel hoor... 3 kuuken's tot nu toe.. (nog maar... vanaf woensdag al! en geen een erbij tot nu toe... ) Zolle dan nog voor niks op een stuk of 10 eitjes zitten? En wij maar loeren naar moe de kip en dankzij de looplamp kunnen we via het raampje (dat ook al tijdens de nesteldrang dagen door mij was schoongemaakt door glassex) mooi de boel bekijken. En wat was het gister mooi weer.. vooral saams.. zo lekker warm en aangenaam.. Ging met de wille met Wessel een blokje rond.. Had een blok in gedachten maar de benen/voeten wilden niet verder... En gosh, hadden we vandaag toch de Koningsspelen 2013 en eerst had Yael nog dikke lol (bij het wegbrengen tenminste) maar later toen ik hem eens opzocht met zun groepje, stond het huilen nader dan het lachen. Het jochie snapte er niks van, twas allemaal een beetje onduidelijk op dat moment en daar stond ie dan.. had ie eindelijk een ballon aan zun been geknoopt gekregen... en BAM komt een groter jochie het ding kapot stampen... T weer werkte ook niet meer, regen regen en nog eens regen. Nou de waterlanders kwamen bij mij ook al omhoog bij het zien van het arme jochie. Hij was zo verdrietig.. zo alleen tussen al die grote kids, hij huuln, ik stiekum huuln, wol hem zo metnem weer op huus an... en met hem onder een dekentje en maar knuffeln. Maar zo werkt het niet natuurlijk. En later, toen Juut nog eem ging checken oft wel naar zun zin had, wasse al een stuk vrolijker. Pfffieuw, ik kon ook niet langer bliem, de longarts zou bellen. Nah allemaal goedgekomen en met een mooie mok ter ere van het nieuwe koningsschap mooi vakantie nu! (Floor vond het ook niks hoorde ik... beide werden onder de hoede genomen door een grotere leerling, dat scheelde nog).

28 april: Weer in mun oude goedje op de bank bij ma en het wordt tijd dat ik ga slapen maar eerst dit nog effe. T gaat nog steeds redelijk en das al heel wat... Zo redelijk zelfs dat een gepland dagje naar de dierentuin met de familie Bosch eigenlijk wel door kon gaan... And so we did. Twas mooi weer, gezellig en al met al een leuke dag. Kids vonden het geweldig al was voor hun een speeltuin ook prima geweest... Meetje bij het zien van de neushoorn: "nee, deze hebben wij niet in onze dierentuin thuis"... Goetegoet, stel je voor zeg... Verder kuiken nieuws, 7 inmiddels! En twee dooi'n... Waarvan 1 nog onze eigen schuld ook... Moe de kip was er nl op een gegeem moment af en toen zag ik twee aangetike eitjes nog liggen met levende kuuk'ns erin! Dus hop, gauw met die piepende eitjes naar binnen en geholpen met afpellen.. Rooie lamp erboven, doosje etc... en warm houden.. maar zo warm als wij het deden was ook nie goed... twas zwat 40 graden en dat ist bij moeder onder de veertjes natuurlijk ook niet en dus lag er later een POK dood voorover.. kats oververhit.. (zonde want was een kuukentje van buuf Astrid!) Gauw de lamp omhoog, ander doosje, en warragies dissen dut' nog (ook een van de buuf en buur)! Richard zag die rooie lamp snaggens niet zitten dus heffe een ingenieus syteem bedacht, van aan elkaar geknoopte lampen en een 40 watt lamp zodat de rooie lamp uit kon. En och, das is 1 zo'n kuukentje binnen ook zielig dus hek er vanmorgen gauw 1 bij moe weggeharkt zodat we nu op de grote tafel in de kamer twee kuuk'ns hebben... leuk spul joh!!! Wil eigenlijk wel een tamme kip, hak vroeger ook.. Beest liep zelfs in de keuken... Nah, maar ergens ook zielig, dus ze zullen straks wel gauw naar de (stief) broertjes en zusjes gaan... Maar vooralsnog kant zo nog wel eem....

30 april: Nou, dat was natuurlijk een bijzondere Koninginnedag! Allereerst de laatste, helaas hoogstwaarschijnlijk ook voor ma, maar ook voor onze Bea. En wat waren ze mooi, Maxima en de kids.. Willempie wat minder aantrekkelijk, maar goed, twas een mooi gezin en een schitterende dag al met al. Soggens hebben we gezongen (zachtjes...) op de Brink met de kids natuurlijk (want Yael naar school nu, dus ook via school, al ging dat weer op zun Smithoek's; chaotisch...) Tweer was mooi, de springkussens waren nog mooier die de "Oranje Hart" organisatie (of zoiets) had geplaatst. Er was zat te doen. Kep nog stukje gefilmd, kon Jennie het later ook nog zien op de tv. Ze was helder, had een goeie dag en heeft alles wel zo'n beetje op tv gezien. Ze slaapt wel iets meer als een week geleden. Maar dat ze er nog is hadden we een week geleden al niet eens gedacht, dus kijk aan, alle dagen zijn weer anders. We koesteren ze maar...