rietteketet.nl

2 mei: Ah, kijk aan, komt Robert ook aan met zun toilettasje.. (alleen I-pad.. verder niks). Hij blijft vanavond slapen. Zal dus wel weer een rustige nacht worden. Afgelopen nacht heeft ze geslapen als een blok, en das fijn, want tante Gerda is blijven slapen. Ze had gisteren een slechte dag, was emotioneel, soggens dreks al en dat is de hele dag zo'n beetje gebleven. Huisarts is geweest en nu heeft ze een morfine pleister, de lichtste in zun soort, maar toch schrok ze daarvan. In haar beleving is ze helemaal niet zo ziek, voelt zich in elk geval niet zo ziek dat ze al aan een pleister toe is maar toch heeft ze er gemak van. Ze is kortademig en wat benauwd soms bij het hoesten. Maar pijn heeft ze eigenlijk niet... al knooit haar links en rechts wel eens wat. Jennie (of ma) is de makkelijkste patient die er is, klaagt nooit, vraagt nooit en je doet het altijd goed geloof ik. Lief mensje... Tis echt een lief mensje. Tis net of elke keer de artsen haar zieker aanpraten dat ze zich voelt... snappie? Ze ligt 99% van de tijd op bed, (al heeft ze vandaag nog een rondje tuin gedaan in de rolstoel!) en tv en lezen, t doet haar niet veel. Net zoals eten, niks smaakt... soggens de boterham met aardbeienjam, dast enige wat op gaat...
Gunst, schiet me nou te binnen.. vanochtend nog gelachen.. ik was weer druk natuurlijk, ben zo druk dak alles half doe.. en zo ook vanmorgen met het wegbrengen van het oud papier... gauw gauw, de auto volgepakt, kids voorin saampjes, laatste doos drin en hop, gas! Kom ik bij de container hek de kleppe nog lös... "huh? benk zo weggereden? Hmm.. maar t lijkt alsof alles er nog in zit... Niks tegen papa zeggen! zei ik nog!"... Dus 14 dozen in de oud papier container later en toen vrolijk weer op huus an... Kom ik thuis bij de schuur, staat daar ineens NOG een doos... "HUH? hak dan niet alles? Nah, kids, gaan we nog een keer... en ondertussen daggik: foei, ben toch in de war hoor..., zou toch zweren dak alles had". Kom ik daar dus later ook weer van thuis zegt Richard: "zo mevrouwtje? de klep open laten staan???" "Euh.... hoe weet ie dat...?". Richard: "Omdak ineens een bult auto's kallem an zag rijden voort huis, daggik, wat is er loos? Kiek ik naar buut'n, ligt de weg hier bezaaid met oud papier... en toen vielt kwartje wel: Riette weer...".... aaai... ietwat skaamrood op kaakjes, maar gelachen hebben we wel. Richard was op zien klompies gauw naar buiten gerend (met ongekamde haren nog wel! jaja!) om de boel weer bij mekaar te garderen... Volgende keer better opletten dus...

4 mei: Eigenlijk geen veranderingen in de situatie met ma... t blijft een bettie hetzelfde, al slaapt ze wel veel meer. Dus gaat alles dus "zun gangetje" al loop ik soms de bien onder 't gat fut... Visites, huishouden(s), en een was, das nie normaal meer... en drie kleine kindertjes waarvan Emilie gewoon nog te klein is om die "los te laten". Die andere twee laat je lopen (of springen op de trampoline, hij is klaar! Roy heeft er wat voor over hoor om in de familie te komen, hij hef zich rot gespit... Robert heeft ook nog eem geholpen en tis trechte!), das makkelijker, maar ach, meeveren, meeveren. Hulp komt van alle kanten en das altijd fijn en wordt erg gewaardeerd! Tafeltje Dek je (van buren en familie) is een uitvinding hoor... we schuiven zo aan! En omdat ma zo stabiel(ig) is gaak maandag toch maar weer werken... zullen ze daar ook wel van opkijken maar wat moej... Kan nu alle dagen wel opmaken en dak hek straks ak ze echt nodig ben niks meer. Vorige week leek het gewoon anders. Nah, vinden ze op het werk vast niet erg... Hoest verder met Rocky en Pie (echt iedereen vraagt me ernaar... grapje.. wel veel opmerkingen gehad trouwens over het oud papier debacle... opvallend...) Nou daar gaat het prima mee.. wonen nog steeds op onze tafel en groeien als kool, zijn al stukken groter als de familieleden in het kippenhok en we hebben ze er effe ingezet, int kippenhok (wat muk noe? die kippn hier groot laten worden?) maar ze sprongen zo weer op mun hand terug... Dat kon natuurlijk nie, dus hup, met weer trug naar de kamer. Overdag laten we ze luchten in een snel gemaakt rennetje en ach, leuk spul hoor... T mooiste van de boerderieje dut het ook prima, al hef Emilietje nog steeds last ergens van... tandjes? Sprongetje? Dan ist een mega sprong en kanne straks rekenen, lezen en alle kruiswoordpuzzels in no time... En ach, tis nu half 12 en de sirene gaat, as we speak, nu weer en ik hoor een diepe zucht van Richard door de babyfoon.. Dan gaak ook maar slapen... met 'n klein' tussen ons in waarschijnlijk...

5 mei: Mooi weer! Tis echt lekker weer! Al twee ijsjes achter de koez'n... Vandaag een stukje met ma in de auto rondgetoerd... We hebben zo'n meeneemzuurstoftankje... Dus je zou denken: gosh, dies goed te pas, maar ze is benauwd (zegt ze zelf),  moe en slaapt eigenlijk nu de meeste tijd. Ze is vandaag ook wat in de war en dat heeft ze dan ook wel weer door. Al met al een slechte dag.  Meetje vraagt bij elke witte jas van thuiszorg heel zachtjes: "is dat een dokter of zuster??". Enniewee: wat doek? Morgen werken of nie... wat een dilemma's... Kiek'n hoet vanavond gaat... Kan dan morgenvroeg nog kijken... Nah, vandaag en gisteren fotoshoots gehad en dan weejt weh: dan bent die van oons ook aan de beurt... Kwas vanochtend om 7.45 al druk aant knooien om ze zo mooi mogelijk te krijgen en verduld! Tis gelukt dit keer! Ik kan hier wel een foto uitzoeken om die gratis canvas mee te laten bedrukken. (hef Emilietje gewonnen, was baby van de maand bij de geboortekaartjes, nu al zwat een jaar geleden!)
(zie familiekiekjes). Verder veel bij ma gezeten terwijl de kids veel buiten hebben gespeeld. (Yael is zelfs wezen vissen maar had geen haai gevangen... )...  

8 mei: Vandaag ist alweer 9 jaar geleden dat pa overleed. Dat beseft ma wel maar pas nadat we over beginnen glook... De pleister werking is verdubbeld om zo de pufjes (ook met morfine) te verminderen. Verder ist een makkelijke patient, ze slaapt nl het meest van de dag... En als ze dan wakker is gaat het ook wel redelijk eigenlijk, soms (of meestal) nog warrig maar soms ook helder en andere dingen weet ze ook prima. Ben afgelopen maandag en vandaag toch maar weer aan het werk gegaan. Die 6 (maar) zorgdagen zijn zo op... kep er nog 1,5...Volgende week maar weer een schema opstellen... En dan kijken hoelang ze nog bij ons is... K zit nog een bettie met Emilie's verjaardag. Dat meisje wordt volgende week 1 jaar (14 mei) en doen we daar niks aan? Of alleen hele naaste familie... maar ja, hoe vier je dat dan? Hmm... Ik was ooit van plan het de 19e te vieren... maar das nog een heel eind vooruit kijken en dat wordt 'um dus niet. Lastig... Op zich weet zo'n maagie nie dat ze die dag jarig is en is het wat dat betreft makkelijk uit te stellen. Maar IK vind het wel een bijzondere dag! Een die de moeite waard is. We hebben thuis afgesproken, op de verjaardag van de kinderen werken we niet tot ze een jaar of 5 zijn. Dus waarschijnlijk wordt het een low key feestje met een klein taartje...  

10 mei: Zo ist niet wat... misselijk, braken en merakels slecht te pas. Gistermiddag ging alles nog prima, zelfs nog door de tuin gewandeld met rolstoel en met robert en ilona en kids maar dat draaide ineens om. We hebben nu een iets zwaardere zetpil, maar tot nu toe helpt ie nog niet... Is dit een tijdelijke dip? Of zit er weer ergens vocht? Hopen dat daar iets aan gedaan kan worden... Terug naar het ziekenhuis is geen optie, dat is al besproken. Dit is naar om te zien.
Verder hebben de kids gisteren een super Hemelvaartsdag gehad... Ze zijn met al hun vrindjes in een boot over de Regge geweest met de boot van de Wilgenweard. En we hebben daarna pannenkoeken gegeten in Nijverdal. (en daar ben ik samen met Emilie ook bij aan geschoven.. ja tuulk..! Mjam!) Maar echt relaxed zit je daar dan ook niet... je doet niks meer relaxed eigenlijk... Met ma zo ziek thuis. Als ze nou monter in bed ligt ist al heel aans maar zo ziek. Dus we hebben ergens geluk met al die vrije extra dagen, dat scheelt een hoop regelwerk. Volgende week ist dus weer andere kost... We zullen zien hoe die gaan verlopen... Kids zijn in elk geval GTP, merakels zelfs. We gaan het net niet redden om Emilie te laten (leren)  lopen maar ver is ze er niet af. Lief kind.. LIEF KIND, zo ander koppie als die andere twee en toch lijkt ze ook op Aimee soms. En saams en snaggens ist weer als normaal... dat scheelt een stuk. Nah, ik maak me weer op voor een nachtje op de bank, de derde achter elkaar inmiddels, maar op zich slaap ik hier prima. Al benk voor vannacht wel ietwat huiverig... Dat slijm ophoesten zien is niet mun sterkste kant... Ben nergens vies van maar dat.... dus snel pepermuntje en kaakjes op elkaar en groot ween.. maar brrrr...

11 mei: Gelukkig, de nacht is goed gegaan. En met de misselijkheid ist ook minder... pfffieuww. Wel een uurtje of wat wakker geweest en de slaappil deed vannacht niet echt waar ie voor staat, maar ze praat weer... en er wordt weer gelachen (van opluchting denk ik). Robert is bij ma, gauw onder de douche!

12 mei: "Hoe lange duurt dat doodgoan..." verzuchtte ze vandaag. We hebben er iets om gelachen maar tis natuurlijk schrijnend. Het gaat steeds een stukje slechter. Niet altijd misselijk maar wel last van de slijmproppen. Twas vandaag Moederdag en das altijd leuk voor de jonge moeders. Later maakt het niet uit maar de knutsels en frutsels die met zoveel liefde en moeite zijn gemaakt, verdienen ook die aandacht met uitpakken. Yael is een meester is liegen.. ("nee hoor, we hebben niks gekocht en gemaakt, nee he pap?"  Dat heeft ie dus 3 weken volgehouden, zonder maar 1 krimp) Dus ontbeten aan tafel (dit jaar niet op bed, ik was bij oma snachts, dat scheelde weer wat kruimels) en de verwachtingsvolle gezichtjes wat mama er wel niet van vindt, zijn onbetaalbaar. Voor oma Jennie wast allemaal wel goed, moederdag?, t zal wel...

13 mei: De fase van zorgen maken zijn we allang voorbij. Ik hoop alleen maar dat het zo niet zo lang hoeft te duren. Ik vind het nu vooral voor haar heel vervelend. Verder ben ik erg trots op Robert en Judith,  en vooral Robert die nu toch onze mams verzorgt zoals je niet verwacht of hoopt ooit te moeten doen, voor Juut en mij is dat nog weer aans. Hij deinst nergens voor terug, doet alles. (en ook soms met de kaakjes op elkaar, we hebben allemaal onze eigen zwakheden) En dat geldt voor alle familieleden, trots dak erbij hoor. En dank nogmaals voor alle hulp die aan alle kanten wordt aangereikt!

14 mei: Lieve mooie Emilie 1 jaar!  Nog nooit zo'n relaxte verjaardag gehad,
weinig visite, alleen met gezin bijna. t had ook nog wel wat... Al dacht ik saams: och, die chaos heeft ook wel wat, maar dat had gisteren gewoon niet gekund. Ook geen punt. t Maagie is al met al nog wel flink verwend eigenlijk, tantes die bij ma op bezoek kwamen hadden ook voor Emilie een kadoogie (of voor alledrie). Yael:" Maar waarom komen onze vriendjes dan niet op het feestje?".. "Omdat oma nu zo ziek is, kan dat nu niet...". "Ooh okay, maar als oma dood is kan het dan wel?". "Eh.. tjsa.. zo ongeveer..., we moeten later maar eens kijken". Ze zijn ook niet gek.. die kids. Hoest met ma? Nou, maandag wast dus niks... dus in overleg met huisarts en thuiszorg (en na de nodige vragen van ma zelf) zijn we overgegaan tot de morfine pomp. Was best emotioneel moment, das een grote (en laatste) stap. Maar met zoveel ongemak en nu ook een ietsie pijn was het ook een logische stap. Je bent altijd benieuwd hoe je erop reageert natuurlijk... Ga je alleen maar slapen? Of word je suf? Ist nou met een paar dagen ook afgelopen? Daar was ma bang voor.   

17 mei: En ineens is het stil in huis... zijn de zorgen verdwenen en rest ons niks meer dan vol ontzag naar haar te kijken. Het is goed zo. Vannacht rond 4 uur is ma overleden, thuisgehaald. Haar laatste woorden waren: "mooi, mooi". Het zal dan toch wel een mooie plek zijn waar ze naar toe is gegaan en we hebben het er zo vaak over gehad, HOE ziet dat er dan uit... en HOE kom je uit de tijd. Nu weten we het nog niet allemaal maar dat het mooi is weten we nu wel, ze zei het gewoon. Het leek gisteren overdag al die kant op te gaan en dan nog weet je het niet zeker want dat hebben we al vaker gedacht. Maar gisteravond zijn Robert en Judith toch maar gebleven want een onderbuik gevoel gaf ons toch het gevoel dat het ineens ook afgelopen kon zijn. (onder genot van chips en worst dat wel). Kinderen hebben oma al gezien, scharrelen onbezorgd rond, zijn gelukkig niet bang en "snappen" wel iets dat oma "overlee'n" is. En niet meer wakker wordt. We sluiten hierbij de fase van verzorgen af en gaan verder met een volgende fase en das er een die wel wat langer duurt. Ze is maar 8,5 week ziek geweest vanaf de longembolie en al die dagen zijn we in een soort "flow" geweest... 'k Ben beducht voor de tijd die komen gaat... Zwart gat? Enorm gemis? Beide waarschijnlijk. Voor mij persoonlijk ben ik mijn klankbord kwijt, alles werd samen overlegd en besproken, nooit onenigheid, zelfde levensstijl, zelfde opvattingen, altijd gezellig en vertrouwd. Ik zal haar enorm missen. Wij allemaal.

22 mei: Nog 1 dag is ze thuis en dan volgt morgen de begrafenis. Als thuis kan is dat heel fijn. Ik kan er naar toe wanneer ik wil, in pyama, met kopje thee of nog even voor het slapen gaan. En dat geldt ook voor familie. Ik betrap me mezelf erop dat je ook al gauw went aan de situatie. Wanneer Wessel naar buiten moet en ik dat via haar woonkamer doe, loop ik de kamer door zonder naar haar te kijken, doe gewoon de hond eruit en ga verder met wat ik deed. En dan denk ik later.. gosh... Das ook wat... Richard is Yael en Aimee al een keer "kwijt" geweest en toen waren ze bij ma en op de vraag "nou?" kwam het antwoord: "ja... dood". Dus eng vinden ze het gelukkig niet. En wat komt er wat op je af mbt regelwerk! Gut... We dachten dat we aan alles gedacht hadden maar elke keer komt er wat nieuws bij. En als je moeder of vader er nog is, hebben zij de doorslaggevende stem, nu zijn wij dat. We hebben ons best gedaan om alles zo goed mogelijk te regelen. (maar zijn neven/nichten van pa's kant vergeten.. oops, kats niet aan gedacht, oprechte excuses van deze kant) Kids gaan morgen naar Nienke, daar vermaken ze zich prima, daar hoeven we ons geen zorgen om te maken en dan gaan we het later uitleggen op het kerkhof. Nu scharrelen ze om ma heen alsof ze er zo al tijden ligt (ze is opgebaard op een bed). We forceren niks en laten de boel wat dat betreft aardig de boel. 't weer werkt trouwens mooi mee aan de sombere dag.. tis koud en regenachtig. Kep gisteravond zelfs elektrische deken aangehad. Kan wel wat zon en vrolijkheid gebruiken straks..

 

25 mei: En nu moeten we het met ons vijven rooien... Dat is in praktijk toch nog effe wat anders... t zijn die kleine dingen die het meeste zeer doen. Merkte het gistermorgen dreks al. As maandag heeft Yael zun eerste schoolreisje en nou vonk dat toch zo erg dat ma bv dat jochie niet op kon halen. Ik wilde weer gaan werken...dus dak zelf al niet  kan vonk al erg. Nienke kan het natuurlijk ook prima en haalt ze normaal ook op, maar dis zo'n dingetje die je dan of zelf wil doen... of dan diegene die dan het dichtst bij staat: ma. (alsof richard er niet is trouwens, maar die werkt ook haha) Dus ik besefte ook toen ik daar zo van overstuur van was dat een hele dag werken misschien nog wat te hoog gegrepen is... dus kijken of een half daggie kan. En dan haal ik hem zelf op van school.  Verder kijken we terug op een hele mooie begrafenis (voor zover je over mooi kan spreken) met een hoop mensen. De dienst was mooi, de foto's die we lieten zien tijdens het condoleren waren mooi (al hak die zelf uitgezocht...) en werden goed ontvangen glook... en het zonnetje begon net te schijnen op de begraafplaats terwijl het de rest van de ochtend geregend had. Toeval? Hoe dan ook, tis precies gegaan zoals we het hadden bedacht. Mijn dankwoordje ging redelijk en dankzij de belachelijk hoge: (mijn stem sloeg over want keel werd steeds dikker) "Dank je wel" aan het einde hebben we er hier een mooi grapje bij. "kopje thee Riette?" "Dank je wel!" en dan op piepstem niveau maar niemand die me dat kwalijk neemt, weet ik.  Hoe pakken de kids het nou op? Nou, dat gaat verbluffend snel.. die zijn al helemaal gewend aan de situatie. Lieten gisteren trots weten dat die kant van het huis leeg staat. Maar ja, de droger staat nog in haar douche.. de hond zit in de berging aan haar kant en zo lopen we eigenlijk de halve dag nog daar te spinnevoet'n... We zijn er al wel achter dat ons nog een gigaklus rest (robert en juut et moi) met het opruimen... ALLES zit vol... kasten, dozen, bureau's.. pffff.. Maar goed, komt tijd komt raad. Ik ben al wel aan het regelen geweest.. veel dingen stonden op haar naam nog (gas water licht etc) en daarvoor moeten allemaal nieuwe contracten worden afgesloten... Daar hek dus maar vast een beginnetje mee gemaakt. Vandaag wast zaterdag en nu Richard geen voetbal meer heeft betekent dat quality time in the garden! HOERA! das toch wel erg fijn... (al ging richard om 1 uur weg met Yaellegie om voetbal te kijken.. dat dan wel weer... en hek de halve middag met Emilie en Aimee op schoot gezeten. Meetje omdat ze dat gezellig vond en Emilie omdat die koorts had, een giga rode wang en diarree had... ziekig dus maar ik mocht eerst een paar uur mijn ding eens doen. Heerlijk) Morgen nog een daggie zondag en wat een raar gevoel soms om niks verder te moeten. Gisteravond zaten we op de bank en ineens zeik tegen Rich: "gosh, ik zit al een uur tv te kijken zonder dak van de bank af MOET.. voor telefoon of iets aans, ook relaxed een keer...  Nu nog een beetje mooier weer.. dat 15 graden en soms een zonnetje zijn we wel zat... Kep van alles in februari aangeschaft voor de zomer aan t shirts, jurkjes etc en nog niks hebben ze er van aangehad... Zonde toch.. BBQ ? Ook nog niet aangehad... Dat zal toch vanzelf wel komen?  Hieronder paar kiekjes van de powerpoint presentatie... Zo zullen we haar het meeste herinneren!  Eens kijken of ik al die kilo's diek er in de afgelopen weken bij gevroten heb er nog enigzins snel weer af kan wandelen... Ik begin dreks mah.. de hond moet eruit...


29 mei: Weer aan het werk! Afgelopen maandag dus al begonnen en vandaag staat
een normale dag opt program. (voor zover mogelijk dan he)  t blijven rare dagen... En waar het maandag en dinsdag nog supermooi weer was ist vandaag weer knudde... En zo dacht ik maandag aamp: EEM met mun kleine handige heggeschaartje dat beukenhaagje doen... En och, dat buxus bolletje dan ook maar eem (die andere 35 zijn later aan de beurt, kep er al wel wat gedaan maar das mie een klus) En dan deze buxus bollegies en stekkies dan ook maar eem en ach, kan ook wel een beginnegie maken met dat grote rondje in de tuin. Maar gekeukel natuurlijk met zo'n klein zaagje... Eerst knooi'n totdak dacht.. men, dan de grote maar... rug dut noe toch al zeer... En zo geschiedde, t grote geschut opgehaald met Meetje, die hielp een handje, had smiddags geslapen en was nog gezellig wakker, verlengsnoer en hop, net zo strak weer trechte. Hmm dan dat vierkante haagje ook maar en ak dan toch gangs ben dan ook maar wat klimop... En elke keer denken: ak dat verlengsnoer maar niet deur jaag... kep eens op 1 dag 3 (!!) verlengsnoeren vernaggeld. En verdomd: ook vanaamd weer raak, nieuw verlengsnoer, let eem nie op en dddd.. niks. Hak het ding nog wel om de schouder etc gegooid.  Helaas mos alle afval ook weer opgeruimd worden en vooral van de hedera (klimop) komt mie een prut.. Buxus hek opt gras geveegd en toen wast half 10...  Zal ik... of zal ik nie... Ik doet! Dus ook de (zit)grasmaaier nog gepakt en om 22.15 was de tuin weer mooi strak. Voor die avond in elk geval. Heerlijk, doodmoe, giga lamme armen maar een heel stuk weer trechte. Kom ik binnen zegt Richard: " zoohoo, most allemaal weer in 1 keer mevrouw Zandman?"  hihi... Hij was binnen bij de kids, Emilie krijgt EINDELIJK een voortand en is ook snipverkouden. Ze hebben trouwens alledrie een ietwat verstoorde darmflora... (t vlug ter of en stinken dan in huis.. pfff). En nou ist woensdag. Ben nog aant bijkomen van een Oriflame avondje gisteravond. Die stond al gepland en dacht, ach, wat heft voor zin om die een week of wat te verzetten, dus door laten gaan en och, was nog gezellig ook! (die zijn altijd gezellig) En laat... lag om 00.00 in bed, vond Meetje languit over mijn kussen, Richard had haar niet eens gezien, sliep rond 00.30, weer wakker om 01.00 (Emilie weer zo'n fijne broek) en daarna hek glook elk uur gezien, was er aalt wel een wakker. Fut mah. Slapen doen we later wel weer (ooit, herfst ofzo? pffff)...