rietteketet.nl

1 nov: Ook leuk! Die techniek hedentendage! of zijn dat meerdere woorden... Heden ten dage.. nee ook nie, maar kep geen zin in googlen. Nah, enniewee: kep een fotoboek laten maken bij Albelli en daar ben ik altijd dik tevreden over. Nu dus een boek van de eerste maanden van Aimee.. en nou kan ik die dus delen met heeeeeeeeeeeeeel de wereld... en wie daar op zit te wachten (kan me dat zo voorstellen, ik ben altijd gek op foto's kijken van een ander) kan dit boek ook eem bekijken! K stoa er ook in tijdens de bevalling en vlak na de bevalling, dus moe is nie op zun mooist.... (maar niks schokkends te zien hoor, besides een paar enorme benen).

3 nov: Kep een nieuwe fototoestel! Een maand op water en brood nu... en heel veel oefenen weer! Maar tot nu benk dik tevreden.. Arme kids waren weer even proefkonijn...

8 nov: Wat heb ik een topzaterdag gehad... Een hele middag zomaar met manlief en zoon in de tuune! En spitt'n en knooi'n etc... gosh... Yael zag der uut! Zat op een gegeem moment met (witte!) sokjes in het zwarte zand want klompjes zaten vol zand en water... Sokjes staan nu int bleekwater...Pikzwarte handjes maar het lieve kereltje hef zich prima vermaakt en vond alles gezellig en best. (en sjouwen met takjes, probeerde al zun tenen af te knippen met mega heggeschaar... oeh...) Een paar boompjes halen het eind van het jaar nie maar daarentegen hef een mooie conifeer een betere plek gekregen. En we hebben een mini beukenhaagje geplant langs het hek. Eerst wak kats naar de gallemiesen maar warragies ik kon het redelijk bijspitten zeg maar. Ik merk aan alles dat de (beide) zwangerschappen me toch wel wat "zwakker" gemaakt hebben (in combi met dat bliksemse overgewicht, straks meer daarover). Vrogger... Vrogger konk alles! Voetballen, werken in de kantine, saams stappen tot diep in de nacht etc.. en zonder kapot te gaan. Dat werd al minder toen ik bij het Sportcafe ging werken, daar kreek mie soms zere benen maar nu benk helemaal een oud wief... Alles dut mie zeer. Kep (en hak bij Yael ook) nu weer last van zere voeten bij het opstaan en soms bij het lopen... En ach, wat is pijn (na vacuumpomp bevalling, knip, aambeitjes etc). Laten we zeggen dat het erg hinderlijk is (want ja, met pijnlijke voeten is sporten ook lastig.. vooral wandelen dut zeer) Dus ikke googlen: altijd zere voeten bij opstaan en ja hoor, hielspoor... Omdat ik het na yael ook een paar maanden heb gehad en dat vanzelf is overgegaan zal het ook deze keer wel vanzelf overgaan. Maar tis echt waar, ook al voel je je na een bevalling zo weer top (vooral die eerste weken) daarna blijkt in mijn geval dat het toch niet niks is... zo'n zwangerschap en alles wat daarbij komt kijken. Bekken en rug geven nog altijd wel iets last. Een aanslag op oen lichaam, dat ist! (en toch wik graag nog een keer, mss in de toekomst! maar dan moet ik wel in topconditie zijn, twee kids en nog een zwangerschap, daar hoef ik nu niet aan te denken) Enniewee: Aimee was ook behulpzaam door lekker te slapen in t wandelwaagnkie in de tuune en die laatste paar minuten dat ze het zat was wilde oma Jennie wel eem haar eem knuffelen. Wat betreft het afvalplan kon ik gister nog weleens de spreekwoordelijke schop onder de kont hebben gehad. Gister verjaardag en daar liet een Ome J. zich ontvallen toen ik (blijkbaar weer) een handje chips pakte, of er nog meer chips was...  Kreeg er rode wangetjes van...hek mezelf dan nie eens meer in de hand dak onbewust zo loop te schransen? (volgens richard viel het mee trouwens haha) T was een grapje en no hard feelings maar ik kwam er toch mee aant denken... Niemand is voor de lol te dik (lijkt me) en ook al is de wens heel groot er 20 kgs van af te halen en ook is de wil er wel, waarom het tot nu toe nog niet gelukt is, is wat dat betreft een raadsel... Ik vind mezelf verre van mooi ak mezelf in de spiegel bekijk maar blijkbaar (en das nogal logisch, 20 kgs overgewicht zie je niet over het hoofd) zien anderen ook dat het zo toch te gek is. (Wat benk toch blij met Richard die aangeeft, ondanks dat er zoveel Riette is, blij met me te zijn... althans dat zegt ie... gut je gaat aan alles twijfelen... kan toch nie zo ween datte me nu mooi vindt?) maar gut, nie wanhopen Riette, chin up, borstjes naar voren en er gewoon wat aan doen! Maar werkeluk.. tis moeilijk hoor...

9 nov: 6,555 kgs al! En 64 cm... En dat is blijkbaar behoorlijk lang. Gosh! (zelfs langer als Yael, die was 6400 en 62 cm... )  Al met al dus was ze prima gegroeid en dat hoort mams graag...  

11 nov: Nou nou, je zult morgen maar trouwen.. haha. (of Oeh, verantwoordelijk zijn voor de foto's...) Maar ach, dat loopt ook best weer los! We hopen op een paar droge mooie momenten morgen want Jenneke en Gert trouwen! En ik mag weer de kiekjes maken. Altijd spannend, maar hoef nu in elk geval nie bang te ween dat het fototoestel het opgeeft, t ding is nieuw (en dan hek aalt die oude nog haha) Leuk! Kep er zin in!

12 nov:  Persmuskiet geweest op de bruiloft van oud buufje Jenneke en Gert! En leuk dat het weer was. Het is zoooo leuk om zo'n hele dag mee te mogen huppelen... En Nog mooier! We hadden mooi droog ietwat waaierig (maar daar kon dit stel wel tegen) weer!! Nah, en nou ist mooi geweest voor vandaag... tis nu 12 uur, Richard hef weer eens een feestje.. Ik ga Aimee een flesje doen en hop, tezaam naar berre... Krentjes op... WANT! MORGEN! Sinterklaas oehoehoehohe! Ben echte fan he!

14 nov: Sinterklaas is weer int land! En als je dan een moe als Riette hebt dan ben je slecht af... want de schmink kwam weer voor de dag, net als de pruik en zwarte pietjes kleren. Kep echt waar (en Richard ook) de grootste wille ak die kids geschminkt zie... Yael was minder enthousiast, die moest nog uit bed komen en om dan ineens zo'n blije moe te zien die je ietsie op gaat schminken en een pruik etc op... Maar ach, enthousiast wasse dan niet maar huilen hoefde ie ook nie. Apathisch, das het woord haha. En nog leuker, Richard hoefde (weer!!) niet te voetballen dus konne met! Naar de Sinterklaasintocht.. zucht... wat een dag weer.. Twas weer zo leuk, allemaal pietjes en ik heel leuk daggik: zeggik tegen Anna ('n tweed'n van Jose van de Maande) "Zullen we even naar voren gaan, Sinterklaas kijken?" Nou dat wolle wel... dus wij naar voren en ineens ging ze door 14 benen, onder een dranghek door en weg wasse! Slik! Zweet blank op de rug en maar zoeken naar een.... Pietje! Een met een megapruik... Gelukkig waren er niet zo veel verkleed.. TSSS! Zocht me rot, t waren ja allemaal pietjes...  en opt laatst daggik... ze zal toch al niet terug bij Jose zijn? En ja hoor, zat mevrouw allang weer bij Jose op de arm.. Al dat angstzweet voor niks! Gelukkig maar haha. Op de foto met Sint en Piet was net als vorig jaar niet zo geslaagd.. maar ja, moe wil graag een foto he? Dus eem tandjes op mekaar... hihi. Schoen is ook gezet, schoenen natuurlijk want Aimee zun gympie stond natuurlijk ook voor de kachel. En zo zitten we alweer voor de donkere dagen voor Sint en kerst... Gosse wat gaat het hard. Jaar alweer bijna voorbij. Maar voordat het zover hek nog een bulte afleveringen te bekijken van het Sinterklaasjournaal!!! Wat een onbenulligheid, wat een lol haha. Ik zal der straks eens wat kiekjes opzetten.  

22 nov: Deze jonge oude dame is afgelopen zaterdag op stap geweest.  Nou ja, eempies dan. K wol ook geen misbruik maken van onze oppas (oma), die is al zo vaak het haasje (want dat gebeurt nog wel eens, bej Aimee aant voeden... stap stap stap.. Yael wakker... en terugleggen wil wel maar dat kost een paar minuutjes... en dan ist lastig aj dan alleen bent... want Aimee schreeuwt dan het hele huis wakker terwijl ze beneden is, ja die denkt ook: VERDAN MET DIE FLES!). Enniewee: Moe (en va ook) met de kameraadjes op stap! Voor va is dat geen punt, die ziet er goed uit, eempies haartjes doen, shirtje aan, taan poetsen en klaar (alhoewel hij langer werk heeft met zun haar dan ik hoor!) Maar Moe op pad: dat betekent daj eigenlijk wel iets leuks aan moet.. en daar gingt al beetje mis.. kep niks leuks... Dus wat besteld bij wehkamp (bij de grote maten...Tomme...( maar er wordt aan gewerkt!) en mezelf in zo'n truitje/ding gehesen, spiekerrok (hef warrachtig ook iedereen an) panties/majoo (weet best dat het maillot is) an.., en bij het derde paar hak eindelijk dat het ietwat strak leek, daarnaast sportbehaatje aan (want hakfeest, pump up de '90.... ik had nog de illusie dak hakkend de zaal rond zou gaan, ziejt voor je? haha) en een corrigerend hempje (kon't ja nooit een keer weer uutkrieg'n.. stond ik daar in mun up int donker te trekken...) .. leerz'n an.. (de makkelijkst lopende exemplaren en nog zere voeten he... HELE zere voeten, want kep soms last van hielspoor, verdraaid lastig). Maar dat sportbeha'tje hak wel thuis kunnen laten want amper bewogen.
In de eerste plaats nodigde de muziek je amper uit... (wat een lulla's die captain Jack en Hollywood, daar kannik toch nie op bewegen) Dus ietwat met een voetje naar links of rechts om maar de indruk te geven daj t leuk vindt maar eerlijk gezegd voelde ik me er niet helemaal op mun plek, en nah vooruit, een keertje een voetje een stukje optillen zelfs maar verder benk niet gekomen... Met zulke zere voeten kuj ook nie daansen... kant zelfs nie eens met pijnloze voeten. Ik had met oma Jennie afgesproken dak rond 00.45 terug zou zijn maar door de WEL leuke muziek van Dave Clark op radio 3 reed ik wat harder dan gewenst en dus wak zo thuus. Alwaar ik (natuurlijk...) beide kids nog vrolijk wakker vond... Yael lag bij Oma onder een dekentje op de bank, spierwit en lui als een aap op me te wachten en bij het ophalen van Yael had Aimee pech (net voeding op), die bleef boven. Maar ja, ook klaarwakker... Breed lachend zelfs (zo'n lief ding) Dus al met al hak een paar zere benen/voeten van jewelste, waren beide kids wakker (yael hef al een paar dagen van die momenten... 's avonds wakker. mss moet het middagslaapje er maar af...) en lag ik rond 1.15 in bed met links naast me int ledikantje Aimee... en rechts naast me Yael... En allebei hielden ze mun handje (kep er gelukkig twee) vast.. Ach, dan ben je alweer vergeten daj eerder van een gezellig feestje weg bent gegaan... Volgens mij begon het pas leuk te worden qua muziek toen ik met mun broodje hamburger (ja ik zorg wel voor mezelf en de consumptiebon moest op) naar de auto sjokte (kwam ik onderweg al een hoop braaksel tegen, werd dat broodje niet lekkerder van) Va was rond 3.15 weer zuruck, maar kep hem nie eens gehoord... En zo benk dan ook wel nog wel weer... hij kon zondagmorgen uitslapen en zondagmiddag nog een dutje van een paar uur doen..... terwijl moe de kids entertaint en wasjes draait en opvouwt... en de boel weer trechte maakt.... Ik ga binnenkort maar weer eens een paar uurtjes "tuin, bad of zonnebank" bij Richard boeken haha. Hij hef zaterdags zun voetbal, ik de tuin bij de gratie van de kindertjes maar das nooit lang, keer een uurtje straat vegen ofzo. Al is Yael gelukkig nu zo groot, die loopt gewoon lekker in de tuin te spelen maar kan de kleine Aimee toch ook geen uren voor de tv zetten terwijl ik lekker met de handjes int zand zit... Ach, komt later wel weer... PS: Aimee wordt een grote verse vette worst.. men, wat wordt die alweer groot (en zwaar!). Gister lagge bijna! op de zij te kijken, zwaartekracht stuurde haar weer naar de rug, maar ze begint nu al wel dingen te pakken. En ohoh.. tis mie een grote tv fan.. wippen als een gek in de wipper (wipstoel) en we deden haar er nooit vast in.. want ach, valt er ja nie uut.. maar dat moet vanaf nu wel. Zondag hing haar been door al het veren (dutte zelf) er al naast. Laatst lagge saams in de kinderwagen al met beide beentjes over de rand.. en was ze helemaal naar beneden gezakt... halve kinderwagen leeg. Nu ist leuk, ze is nog baby, zonder dat priellerige kleine... en net groot genoeg om recht op te zitten en goed vast te pakken.

23 nov: nah, in 1 dag! Zie je de oogjes van Aimee verkleuren van grijs/groen/week veel wat voorn kleur naar bruin! Ook leuk!

25 nov: Zo ben je je opa en oma aan het verhuizen (Richard) naar een senioren woning, en zo ineens sta je aan een sterfbed. Dat was een bijzondere avond gisteren... Opa Vos had tijdens het verhuizen ineens pijnklachten en t bleek gelijk al dat het misse boel was. Wat me opviel bij het afscheid nemen dat opa maar ook oma niet eens zo verdrietig waren maar vooral berusting voelden. Ze hadden mooie jaren gehad samen (58 jaar getrouwd glook)  en twas goed zo. Poe, hoop dat ook te kunnen zeggen op mijn sterfbed. Tijdens een autoritje van Almelo naar Den Ham om iemand op te halen hoorde ik Mumford and Sons zingen (cd) "Awake my soul, for you are made to meet your maker...."  (link naar het liedje) nah, oft zo had moeten zijn, paste precies. Wat moet je  zeggen tegen een man die gaat sterven? (gescheurde aorta) Maar gelukkig was opa goed aanspreekbaar en kon hij grapjes maken tot het eind.  Kep hem een goeie reis, een behouden vaart, gewenst en dattie zun Maker mag ontmoeten. En daar vertrouwde hij op. En dattie een giga leuke opa voor ons is geweest. Kijk, dan is je geloof toch een troost. Je hoeft dan niet bang te zijn voor wat komt. Misschien zelfs wel nieuwsgierig maar t lijkt mij zo moeilijk om afscheid van hier te nemen. Hij had nog geen dag in zun nieuwe huis doorgebracht. Tijdens het korte heftige ziekbed van mijn pa hadden we nog wel eens gekkigheid, hoe het daarboven zou zijn. Vol gajes? want zijn die daar ook?? ("dan mak er nog wel uutkiek'n ook") En zit je daar allemaal een beetje boven te zweven? Andre Hazes zit er ook alst goed is... hmm misschien ist er wel een gezellige boel... ja, je weet het niet... In elk geval; de leukste, grappigste, liefste, gezelligste, energiekste opa is niet meer.


29 nov: onderstaande afgelopen donderdag naar Health Center Den Ham gemaild.. t begin is er... nu nog een reactie... aans pak ik de telefoon (zodra ik mun plakje zelfgemaakte cake op heb)!:

hallo, 
 
Ik heb interesse in het afval project . Mijn zusje Judith Zandman doet het al een paar maanden naar grote tevredenheid en het wordt tijd dat ik ook een kg of wat (20...)  kwijt ga raken op een verantwoorde manier.
 
Ik zou graag info willen over de tarieven en hoe vaak je binnen dat pakket kunt sporten.
 
Ik ben 4 maanden geleden bevallen van ons tweede kindje en heb nog steeds last van bekkenbodem en rug. (mede volgens mij door mijn gewicht wat vrees ik nog zo rond de 100 kgs is, ik blijf een beetje uit de buurt van die weegschaal dingen). In elk geval, zou ik graag zo snel mogelijk willen starten. (per 1 december?) Daarbij is het volgens mij belangrijk dat ik sport onder een beetje begeleiding om zo de klachten te verminderen en weer back in shape te komen. 
 
Zie graag uw reactie tegemoet!
hartelijke groet,
 
Riette Bosch
Den Ham