rietteketet.nl

 14 okt: Goh... en dan ben je er ineens een: een kankerpatient... Nou was ik niet van plan hier al mun ach en wee ellende te plaatsen (want was ergens aan het afronden met bloggen) maar kan er natuurlijk niet voorbij om zoiets HUGE te vermelden... Na een paar weekjes wat pijn in de rechterborst (1 borst bleef zeer doen na menstruatie die altijd gevoelig is) en na wat voelen waarbij je zelf twijfelt of je nu wat voelt of niet, toch maar met lood in de schoenen naar de huisarts. En ik dacht nog!: ik loop hier nu naar binnen, prachtige zonnige maandag, is dit het begin van een ellende die zun weerga niet kent?... Nou daar leek het eerst niet op, verdenking was eerst een cyste. Maar toch maar even foto's maken op woensdag.. en daar sloeg de optimistische stemming al gauw om... De dokter voelde ook een onrustige okselklier en n cyste was het niet... Shit denk je dan.. WTF, denk je dan... tzal toch niet???? Zit je effe heel raar in de wachtkamers... Dus door naar radioloog voor mammogram en echo en biopten... Doodste stiltes daar, strakke gezichten... en daar was duidelijk een 'iets' en ook in de oksel... Met dat gegeven weer terug naar de mamapoli en 45 min wachten.. En dan staan ze je al met twee op te wachten en dan draaien ze er niet om heen. "Ernstige verdenking borstkanker"... Pfffffffff.... en met pa en ma in gedachten (die waren beide met een week of 7 weg) sloeg de schrik om het hart. En t beroerde is: de dokter kan je niet geruststellen want je moet eerst de uitslag hebben van de biopten.... Al zeiden ze wel: longkanker en borstkanker zijn twee hele verschillende kankers en borstkanker is meestal goed te behandelen. Daar kreeg ik vrijdag uitslag van... dus paniek! En 48 uur tussen hoop en wanhoop... De kids van slag, alle intimi van slag (Hoop support gehad! :) Maar gelukkig vrijdag beter nieuws: tis te behandelen! Maar tis wel borstkanker....  Maar: t komt goed. Dat zei de dokter echt! (dat zinnetje zeg ik vaak in gedachten nu. T komt goed. Vertrouwen hebben, kop derveur). Dus gek genoeg opgelucht en prima te pas naar buiten gekomen. Zagen ze niet vaak na zo'n boodschap, zo'n voortvarende tante die zich al goed ingelezen had en nog zo monter erbij zat. Maar ik dacht alleen maar; poeh: Ik ga nog niet dood. OLE! Pffffff. Alsof je de lucht uit een ballon haalt.. pffffffff. Er staat nog genoeg opt program, MRI, ev PET scans, chemo, daarna operatie etc etc maar alles valt of staat met het woordje: behandelbaar. En dan hek nog geluk gehad: normaal geeft deze borstkanker geen pijn.. (de soort kanker is zo goed als triple negatief voor de meeschrijvers, stadium II. Hopelijk geven de MRI en verdere scans geen andere gekkigheid)... Dus nu ist een beetje geland. (denk ik?? Of niet... Weet het niet. Aan de bossen bloemen thuis te zien en de hoeveelheid chocola zou het nu geland moeten zijn) De kids hebben alle vragen gesteld:"ga je dood" (en daar kon ik eerst niet eens antwoord op geven! Want ik wist het niet) naar "waar blijven je wenkbrauwen dan", of: ik koop wel een pietenpruik voor je" etc...

28 okt: Poeh.... Dat was een heftige week... Die hoop ik nooit weer mee te maken maar eenmaal

in dit proces zullen er meer volgen. Waar we twee weken geleden nog redelijk monter uit de spreekkamer kwamen was dat ineens allemaal weg een week later. De tumor is een heel stuk groter en nu wilden ze toch graag eerst de PET scan resultaten zien voor we verder kunnen met een behandel plan. Verder met spoed een erfelijkheids onderzoek geregeld want ook dat heeft impact op het traject... Dus what the hell... t zal toch niet kats helemaal uitgezaaid zijn? En ineens grote kans op dat verkeerde gen? Dan ist niet alleen voor mij NU heel spannend maar ook voor zusje en dochters en verdere familie.... pfffffff Alweer grote paniek. Maar goddank... er zijn geen uitzaaiingen... En eigenlijk moest ik tot afgelopen vrijdag wachten voor deze uitslag maar de lieve dokter belde donderdag al.. (nou dan loop je even leeg....)  Dus nu gaak ervoor!! En binnenkort gaat het beginnen! Slik.... vanmorgen toch maar met raar gevoel mun griez'n weggeverfd want ook al is er mss een kans dat er wat haren blijven zitten door bv (ast mag) hoofdhuidkoeling, straks ziek eruit als die kleine dikke uit little Britain, met kaal vooraan en een bosje achterop, wat dan? Dan een pruikje toch? Of een mutsje? Deze week dus (brrrr) gesprek oncoloog, (het woord alleen al,) en radioloog voor bestralingen, en wat extra handelingen omdat ik mee mag/wil doen aan Risas studie) Maar er gebeuren ook leuke dingen! (ff vrolijk eindigen he) Aimee vind me nu een stuk aardiger met de borstkanker, want alles mag haha. Er komt niet normaal veel lekkers langs, taart, chocola, macaroni, etc. En volgens Emilie kan ik NU gewoon doen wat ik altijd doe en ist NU nog niet nodig dat ze me een beetje helpt. (Echt dat gezicht... Ik kreeg gewoon een standje... hihi) Als het zover is, en ik iets niet meer kan, helpt ze me dan wel.... (op mijn vraag of ze alvast me wat wil helpen opruimen....) En ook geweldig, de kids hebben een top vakantie gehad doordat ze allemaal leuke dingen hebben gedaan met vrienden en familie, t was een aaneenschakeling van leuke dingen. Verder zijn alle reacties hartverwarmend en doet dat echt goed!

Nou! Dus! Altijd bang voor geweest maar.... t komt goed.... :). Poeh... hek het gewoon he... Woj smorgens wakker: gaaj rechtop zitten en dan hoor ik mezelf zeggen: goh kep echt borstkanker onnie!! Tssssss. Nou ja, ben niet de enige.... Zoveel zitten in dit schuitje en sommigen met slechtere vooruitzichten... Dus! Hop! Sterk(er) worden, fit zijn, prepareren voor chemo (zolt help'n?)  en zorgen dak het huis eens een goeie beurt geef voor die tijd... Zo kank geen behulpzaam schoonmaakteam los laten hier hihihi... en allemaal duimen dak er een beetje goed doorkom... En verder maar geen zorgen maken voor de dag van morgen. Zien we dan wel....